Rejestracja. Jak pokazano na Rysunku 1, próbka biometryczna osoby jest przechwytywana podczas procesu rejestracji (np. za pomocą czujnika linii papilarnych, mikrofonu do rozpoznawania mowy, kamery do rozpoznawania twarzy, kamery do rozpoznawania tęczówki). Unikalne cechy są następnie ekstrahowane z próbki biometrycznej (np. obrazu) w celu utworzenia szablonu biometrycznego użytkownika. Ten szablon biometryczny jest przechowywany w bazie danych lub na karcie identyfikacyjnej czytelnej maszynowo do późniejszego wykorzystania podczas procesu dopasowania.

Dopasowanie. Rysunek 2 ilustruje proces dopasowania biometrycznego. Próbka biometryczna jest ponownie przechwytywana. Unikalne cechy są wyodrębniane z próbki biometrycznej w celu utworzenia "żyjącego" szablonu biometrycznego użytkownika. Ten nowy szablon jest następnie porównywany z wcześniej przechowywanymi szablonami, a wynik dopasowania (podobieństwa) liczbowego jest generowany na podstawie określenia wspólnych elementów między dwoma szablonami. Projektanci systemu określają wartość progową dla tego wyniku weryfikacji na podstawie wymagań bezpieczeństwa i wygody systemu.

Identyfikacja (porównanie jeden do wielu lub 1:N) określa, czy dana osoba istnieje w zarejestrowanej populacji, porównując wzorzec próbki na żywo ze wszystkimi zapisanymi wzorcami w systemie. Identyfikacja może potwierdzić, że dana osoba nie jest zarejestrowana pod inną tożsamością lub nie znajduje się na z góry ustalonej liście osób zakazanych. Biometria osoby rozważanej do rejestracji powinna być porównana ze wszystkimi zapisanymi danymi biometrycznymi. W przypadku niektórych zastosowań związanych z wydawaniem poświadczeń, proces identyfikacji biometrycznej jest wykorzystywany w momencie rejestracji w celu potwierdzenia, że dana osoba nie jest już zarejestrowana.

Weryfikacja (porównanie jeden do jednego lub 1:1) określa, czy aktywny szablon biometryczny pasuje do określonego zarejestrowanego rekordu szablonu. Wymaga to "deklaracji" tożsamości przez osobę ubiegającą się o weryfikację, aby można było uzyskać dostęp do określonego zarejestrowanego rekordu szablonu. Przykładem może być przedstawienie inteligentnego identyfikatora (smart card) i dopasowanie aktywnego szablonu biometrycznego do szablonu zarejestrowanego w pamięci inteligentnego identyfikatora. Innym przykładem może być wprowadzenie nazwy użytkownika lub numeru identyfikacyjnego, który wskaże zarejestrowany rekord szablonu w bazie danych.

Wybór odpowiedniej technologii biometrycznej będzie zależał od szeregu czynników specyficznych dla zastosowania, w tym od środowiska, w którym przeprowadzany jest proces identyfikacji lub weryfikacji, profilu użytkownika, wymagań dotyczących dokładności dopasowania i przepustowości, ogólnych kosztów i możliwości systemu oraz kwestii kulturowych, które mogą wpłynąć na akceptację przez użytkowników. Tabela przedstawia porównanie różnych technologii biometrycznych z oceną ich wydajności według kilku metryk.

Kluczowym czynnikiem przy wyborze odpowiedniej technologii biometrycznej jest jej dokładność. Kiedy wzorzec biometryczny na żywo jest porównywany z zapisanym wzorcem biometrycznym (w aplikacji weryfikacyjnej), wynik podobieństwa jest używany do potwierdzenia lub odrzucenia tożsamości użytkownika. Projektanci systemu ustawiają próg (punkt decyzyjny dopasowania lub niedopasowania) dla tej liczbowej oceny, aby dostosować pożądany poziom wydajności dopasowania dla systemu, mierzony przez wskaźnik fałszywego zaakceptowania (FAR) i wskaźnik fałszywego odrzucenia (FRR). Wskaźnik fałszywego zaakceptowania wskazuje prawdopodobieństwo, że system biometryczny błędnie zweryfikuje osobę lub zaakceptuje oszusta. Wskaźnik fałszywego odrzucenia wskazuje prawdopodobieństwo, że system biometryczny odrzuci właściwą osobę. Administratorzy systemów biometrycznych dostosowują czułość systemu na FAR i FRR, aby osiągnąć pożądany poziom wydajności dopasowania, wspierający wymagania bezpieczeństwa systemu (np. w środowisku o wysokim poziomie bezpieczeństwa, dostosowanie w celu osiągnięcia niskiego FAR i tolerowania wyższego FRR; w środowisku o wysokiej wygodzie, dostosowanie w celu osiągnięcia wyższego FAR i niższego FRR).

Niektóre ograniczenia dotyczące dokładności i użyteczności wynikające z zastosowania pojedynczej modalności biometrycznej można przezwyciężyć, stosując wiele modalności biometrycznych. Biometria multimodalna zwiększa ogólną dokładność dopasowania poprzez wykorzystanie wielu niezależnych pomiarów biometrycznych. Na przykład, wynik podobieństwa z pomiaru odcisku palca może być matematycznie „połączony” z niezależnym pomiarem wzoru żył w palcu, aby uzyskać wyższy poziom pewności co do tożsamości osoby. Dodatkowo, biometria multimodalna może stanowić rozwiązanie dla osób, które nie są w stanie przedstawić odpowiedniej próbki biometrycznej w jednej modalności. Przykładem może być możliwość przedstawienia odcisku palca lub tęczówki do uwierzytelnienia. Osoba, która ma słabo zdefiniowane wzory linii papilarnych z powodu wieku, zawodu lub stanu zdrowia, będzie miała możliwość zarejestrowania i używania tęczówki jako preferowanej modalności biometrycznej. Jeśli oba czujniki są obecne, użytkownik może użyć dowolnej modalności, do której jest najlepiej przystosowany. W tej sytuacji nie dochodzi do połączenia niezależnych pomiarów biometrycznych. Jak widać na Rysunku 3, systemy biometryczne mogą integrować informacje z wielu modalności, instancji, algorytmów, czujników, próbek lub dowolnej kombinacji tych pięciu. Można argumentować, że takie systemy mogą również obejmować inne źródła informacji, w tym informacje biograficzne lub oparte na dokumentach podróży.

Biometria i bezpieczeństwo stały się nieodłączną częścią samoobsługi, a Huabiao Technology zawsze traktowała bezpieczeństwo jako swoją podstawową zasadę, zapewniając użytkownikom bezpieczne i wydajne usługi. Więcej informacji o firmie i jej ofercie można znaleźć na stronie O nas strona lub skontaktuj się poprzez Wsparcie strona.